முதல் வகுப்பு

unnamed (1)

தாய்ப்பால் குடித்து வளர்ந்த நான்
தமிழ்ப்பால் குடிக்க ஆரம்பித்தேன்
என் முதல் வகுப்பில்…

தவழ்ந்தபடி திரிந்த நான் என்
கால்களை மடக்கியபடி உட்கார்ந்தேன்
அமைதியாய் வகுப்பறையில்

என் பிஞ்சு விரல்களில் அப்பா
ஆசையாய் வாங்கி கொடுத்த
பலகையும், பல்பமும்
கையில் இருக்க…

அவசரமாய் அன்னை கட்டிக்கொடுத்த
திண்பன்டம் பத்திரமாய்
பையில் இருக்க…

வணக்கம் பிள்ளைகளே என்று
வாசல் நோக்கி வந்த ஆசிரியரிடம்
எழுந்து நின்றபடி கூறிய முதல் வார்த்தை
வணக்கம் டீச்சர்…..

பார்த்திடாத பல்பம் கையில் இருக்க
என்ன செய்வதென்று தெரியாமல்
தின்று கொண்டிருந்தேன்…
அதில் பாதியை..

கரும்பலகை கச்சிதமாய் என்
மடியினில் உட்கார…
ஐந்து விரல்களும் பல்பத்தை
பற்றிக்கொள்ள…

ஆசிரியர் கைப்பற்றி நான்
எழுதிய முதல் வார்த்தை
……………….அ………………….

அர்த்தம் தெரியாமலேயே
அழகாய் எழுத கற்றுக்கொண்டேன்
என் தாய் மொழியை….

எழுதிய வார்த்தையை கைப்படாமல்
கொண்டு போய் காண்பித்தேன்
என் தாய்,தந்தையிடம்

பார்த்துவிட்டு கண்களில் கண்ணீருடன்
அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை இன்னும்
ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது

என் மகன் டாக்டர், இல்ல இல்ல
இன்ஞினியர் என்று…

அதை நிறைவேற்றத்தான்
உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
இன்று வரை……


பிரபுராஜ் முருகன்

வண்ணக்கோலம்..!

wpjot_262542

தேன் சிந்தும் பூக்களை
பார்த்திருப்பீர்கள்.
நீர் சிந்தும் பூக்களை
பார்த்ததுண்டா.?
அது வாசல் தெளிக்கும்
எந்தமிழ் பெண்கள்தான்.!

கோலமிடும் பெண்களால்
வாசல் அழகாகி..
வீதி அழகாகி..
ஊரே அழகாகும்.!

வாசலுக்கும்
வாலிபத்திற்கும்
ஓரு சேர வண்ணம் பூசும்
வண்ணத்துப்பூச்சி
அவர்கள்.!

ஆணுக்குத்தெரியும்
கோலமயில் இருக்கும் வீடு
கோலங்களால் ஆனதென.!

வானம் பார்த்துக்கிடந்த
வண்ணக்கோலங்களால்
வானவில்
வளைந்துபோன காலமது.!

ஒரு முறைக்கு
ஒன்பது வெண்முத்துக்கள் சிந்தும்
மாயச்சிப்பி அவர்களது கைகள்.!

புள்ளியைச்சுற்றிய கோடுகள்
கோலங்களாகி நிற்க
கோலத்தைச்சுற்றியப்புள்ளிகள்
காதலாகி நின்றார்கள்.!

தமிழ் பெண்கள் வாசல்தான்
புண்ணியபூமி.!

கன்னிப்பெண்ணின்
கோலம் புக முடியாத
ஒரு பூவின் கோபம்
பூசணி ஆனது.!

பெண் வரையும் பூக்கோலம்தான்
பின்னாளில் பூகோளமானது.!

நட்சத்திரங்கள்
பார்க்கையில்தோனும்
வளையல் கைகளுக்கு எட்டியிருந்தால்
இந்த வானம் எவ்வளவு அழகாக
இருந்திருக்கக்கூடும் என்று.!

பூவைத்த கோலத்தோடு
கோலத்தில் பூ வைக்கும்
மார்கழிப்பெண்கள்
அதிகாலைச்சூரியனோடு
அதீத சினேகம் கொண்டவர்கள்.!

கலிலியோ
தமிழ் வீதியில் நின்று
இதைத்தான்
சொல்லி இருக்கக்கூடும்
பூமி கோலவடிவமானதென்று.!

எட்டுப்புள்ளி
ஏழுவரிசைக்கோலத்தில்
ஆறாவது புள்ளிக்கு மேல்
அழகு கூடிக்கொண்டுபோகும்
அவள் வளைவுகளில்..

இப்படி உடல்வளைத்துக்
கோலமிட்ட
என் தமிழ் பெண்கள் குறைந்து
இன்று உடல் குறைக்க
நடந்து போகிறார்கள்
தெருவெங்கும் நாய்களோடு.!

—————————————————————————–

நிலாகண்ணன்

சில கேள்விகள்..

qkulr_256325

நீதி தேவதையே, என்னுள்…
அறியாமல்…சில கேள்விகள் !
அறியாமையால்…சில கேள்விகள் !

நிரபராதி, குற்றவாளி எனும் முத்திரைகள்…
அவரவர் செய்த செயல்களா ?
வாதாடுவோர் வாக்குத் திறமைகளா ?

உயிர் உறிஞ்சும் குற்றங்கள்….
தவறென்று தீர்ப்பான பின்னே,
சரியென்று மறுமுறை மறு தீர்ப்பாகுமா ?

செய்யாத குற்றத்தில் சின்னா பின்னமாகும்…
அப்பாவிகள் இழந்த வாழ்வும், நேரமும்…
எந்த சட்டமும் மீட்டுத் தருமா ?

உன் கண்ணில் துணிக்கட்டு….
நீதி பாரபட்சம் பார்க்காதது என்பதாலா ?
நிரபராதி படும்பாடு பார்க்கச் சகிக்காததாலா ?

கட்டுகளை கழட்டி எறிந்து…
குற்றங்களை வேரறுக்க நீயே…
நேரில் வாளெடுத்து வரக்கூடாதா ?

கடைசியாக ஒரு கேள்வி !
கண்கள் அறியா கடவுளுக்கு கண்களில்லையா !!
கலிகாலத்தில் கடவுள் சக்தி எடுபடாதா ?

அமுதா

உண்மையில் நானும் ஒருவித பைத்தியம் தான் ..!

gsqfm_249367
ஏதோ கிறுக்கிக்கொண்டிருந்தேன் .
ம்ம்ம் கவிதையாம் .
பைத்தியகாரன்
எனக்கு நானே வசைப்பாடிக்கொண்டேன் .

பர்மா கொடூரத்தை தடுக்க நினைத்தேனா.?
ஓடுகின்ற குருதி ஆற்றை நிறுத்த நினைத்தேனா .?

ஒடுக்கப்பட்ட இனங்களுக்காய்
ஓயாமல் உழைத்தேனா .?
இல்லை
பறிக்கப்பட்ட உரிமைகளை
பாதியேனும் கொடுத்தேனா .?

பாலியல் கொடுமைகளுக்கு நீதி
கேட்டேனா.? – இல்லை
பாதிக்க பட்டவர்களுக்காய் போராடி மாண்டேனா.?

சாதி மதம் வேண்டாம் என்று
ஐ.நா .சபை சென்றேனா .?
அங்கு
அடக்குமுறை வேண்டாம் என்று
அதிரவைத்து வென்றேனா.?

அரசியல் சாக்கடை என்று அறியாமல் இருந்தேனா .?
அறிந்து அதற்கு ஐயா,சாமி
போடாமல் சென்றேனா .?

ஏழைகள் மேல் இரக்கம்கொண்டு
என் இருப்பிடம் அழைத்தேனா .?
என்னிடம் இருப்பதை கொடுத்துவிட்டு
அவர்கள் போல் வாழ்ந்தேனா .?

எதுவுமே செய்ததில்லை இதுவரை இந்த பாவி .
இதைகூட கிறுக்கிவிட்டேன்
கவிதை என்று எண்ணி .!!!!

என் கவிதை.!

என் கவிதை…
என் சோகம் சொல்லும்
என் காதல் சொல்லும்
என் கனவை சொல்லும்
என் கண்ணீர் சொல்லும்
என் கவிதை நல்ல கருவை கொண்டதோ இல்லையோ
என் உயிரைக் கொண்டது
கவிதை எழுத முயலாவிடின்
என்றோ என்றோ நான் இறந்திருப்பேன்.

மறவாத நினைவுகள்.!

Image

வெற்றிடத்தை
நான் பார்க்கிறேன்
வேற்றுமைகள் இல்லா
உள்ளத்துடன்
சிறுவதில்
குழந்தையாக………..!

இரவு பகலும்
எப்படி செல்கிறது எனக்கு
ஒன்றும் தெரிந்ததில்லை
எனது கவனம்
விளையாட்டில்………………!

பசித்தால்
வீடு வருவேன் என்
அன்னை
வீட்டு வாசலில்
என்றும் காத்திருப்பாள்
எனக்காக………………!

உழைப்பது
எப்படி என எனக்கு
தெரியாது – எனது
வருமானம்
என் தந்தை
சட்டை பை……………!

காசுகொடுத்தால்
கடலைமிட்டாய் என் வீட்டு
அருகாமையில்
பெட்டி கடை…………..!

விளையாடுவேன்
விரைந்து ஓடுவேன் – என்
அருகில் என்றும்
எனது நண்பர்கள்………….!

எத்தனை முறை
சாப்பிட்டாலும் தேகிட்டாத
புளி மாங்கா
அடுத்த வீட்டு
தோட்டத்தில்…………..!

டெண்டு
கொட்டாய் சினிமா
டிக்கெட்
எடுக்காமல் கீத்துவழியே
சென்று
திருட்டுப்படம்
பார்த்த நாட்கள்…………!

எனது நினைவில்
என்றும் நீங்க நினைவுகளாக
குடிகொண்டுவிட்டது………….!

நான்
தற்போது அலுவலகத்தில்
பணிபுரிகிறேன்………….. !

என் மௌனம் !

எல்லா மௌனங்களும் சம்மதம்

என்று பொருள் படுவதில்லை..

இதோ என் மௌனம்.

 

என் மௌனத்தை சம்மதமாக மட்டும்

மொழி பெயர்த்து விட வேண்டாம் – இது

மென் உணர்வில் பிண்ணி பிணைந்த

சோகத்தின் மெல்லிய வெளிப்பாடு…

 

குரல் வலையை நெருக்கும் பிரச்சனைகளால்

சூழப்பட்டு குரல் வெளி வராத தவிப்பு..

 

இழப்புகளே வாழ்க்கை ஆனதால்

வாய் வார்த்தையை இழந்த பரிதாபம்…

கனவோடும் கற்பனையோடும் வாழ்வதால்

வார்த்தைகளில் ஏற்படும் நேர தாமதம்…

 

இத்தனை பேசியும் இவர்கள் புரிந்து

கொள்ளவில்லையே என்கிற ஆதங்கத்தின்

ஒலியற்ற வெளிப்பாடு…

 

இவன் பேசி மட்டும் என்ன பலன்
என்கிற விரக்தியால் ஏற்படுகிற பேச்சற்ற நிலை…

 

அடக்கி வைத்த அத்தனை

உணர்வுகளையும் தாண்டி

என் கண்கள் பேசும்

வார்த்தையை அறியாதோர்

என் மௌனத்தை

சம்மதமாக மட்டும் மொழி பெயர்த்து விட வேண்டாம்……!!!!!!

கடவுள் சொன்னது.!

முகம் தெரியாத
ஒருவரின்
தோல்விக்கு கூட
நான் அழுகிறேன்.
என் தோல்விக்கு
கடவுள் கலங்குவான்
என்ற நம்பிக்கையில்…

முகம் தெரியாத
ஒருவரின்
பசிக்கு கூட
நான் சோர்கிறேன்.
என் பசிக்கு
கடவுள் சோரிடுவான்
என்ற நம்பிக்கையில்…
இப்படி…
அடுக்கடுக்காய்
அடுத்தவர்களின்
துயரங்களை
என்னுடையதாக்கிய பிறகு…
ஒரு நாள் கடவுளை
சந்திக்க நேர்ந்தது .
கடவுளிடம் கேட்டேன்…
உங்களை எளிதில்
சந்திக்க வழியில்லையா?

ஓ..வென்று அழுதவர்
சொன்னார்…

அடுக்கடுக்காய் …
துயரங்களை பார்த்து
வலிகளில் மூழ்கி
கண்ணீரில் மிதந்து
ரத்தங்களில் உறைந்து
உறவுகள் வீசிய
அமிலத்தில் சிதைந்து
பக்குவபட்ட மனங்களிடம்
மண்டியிட்டு கிடக்கிறேன்.

தயவு செய்து
என்னை பார்த்ததாக
யாரிடமும் சொல்லாதே…
என்றான்.

முகவரியற்ற மனிதன்.!

ஒருநாள் நள்ளிரவில்
நான் தனித்து வருகையிலே…
காவலரிருவர் கண்களில்
சந்தேகத்துக் கிடமாய் நான்…

நீ யாரென்றார் ஒருவர்
நான் என்ன சொல்வேன்
எனக்கொன்றும் புரியவில்லை…
இந்தக் கேள்விக்குப் பதில்…

திடுமென இருவர் எதிர்வந்து
யார் நீ என்றால்
எப்படிச் சொல்வது
நான் யாரென்று

எனக்கே தெரியவில்லை
இதுவரை நான் யாரென்று
உங்களுக்கெப்படிச்
சொல்வேன் என்றேன்…

அடேய் பதரே…
எங்கிருந்து வருகிறாய்…
என்பதைச் சொல்
என்றார் ஒருவர்

எனக்கு விளங்கி விட்டது
நான் யாரென்பது
எங்கிருந்து வருகிறேன்
என்ற கேள்விக்குள்
இருக்கிறதென்று…

ஆனாலும் நினைவில்லை…
எங்கிருந்து வருகிறேனென்று…
எப்படிச் சொல்வேன்
நான் யாரென்று…

உன் முகவரியைச் சொல்
என்றார் முதலாமவர்
இப்போதாவது சொல்லலாமென்றால்
என் முகமே எனக்கு
மறந்து போயிருந்தது…
இதில் முகவரியை
எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது…

சட்டைப் பைக்குள் இருப்பதை எடு
இது இரண்டாமவர்
ஓ… சட்டைப் பைக்குள்
இருக்கிறதா என் முகவரி…

இவ்வளவு நாள்
என் சட்டைப் பைக்குள்
என்ன இருக்கிறது என்பது
தெரியாமலேயே இருந்திருக்கிறேன்…

என் சட்டைப் பைக்குள்
எதுவுமில்லை…எனக்கு
இப்போதும் தெரியவில்லை
என் முகவரி…

முகமே இல்லாதவனைப்
பார்த்து
முகவரி கேட்டால் எப்படிச்
சொல்ல முடியும்

நான்… என்
“முகத்தைத் தொலைத்து
முகமூடியணிந்து” வெகுகாலம்
ஆகிவிட்டது…

உங்களுக்குத் தெரிந்தால்
எனக்கு மட்டும் சொல்லுங்கள்…
நான் யாரென்றும்…
நீங்கள் யாரென்றும்…